Croeso - Willkommen

Gwlad llawn chwedlau cyffrous ydy Cymru. Sgroliwch i lawr er mwyn neidio i mewn! Wales ist ein Land voller spannender Legenden. Blättere mal nach unten um hineinzutauchen!

Dwynwen: Nawddsantes Cariadon Cymru

Dwynwen: Schutzheilige Walisischer Geliebten

Amser maith yn ôl, tua 400 OC, roedd y brenin o Frycheiniog dyn o’r enw Brychan. Mab y brenin o Iwerddon oedd e, ac roedd gan e llawer o blant — 24, ar ôl y sôn. O’i holl ferched, roedd Dwynwen y prydferthaf. Vor vielen Jahren, ca. 400 u.Z., war ein Mann namens Brychan der König von Brycheiniog. Er war der Sohn des Königs von Irland und hatte viele Kinder — 24, laut Sage. Die schönste unter seinen Töchtern war Dwynwen.
Un diwrnod daeth dyn ifanc i Frycheiniog o’r gogledd. Maelon Dafodrill oedd ei enw, tywysog golygus a theg. Yn gyflym, syrthiasant Dwynwen a Maelon mewn cariad a phenderfynasant briodi, ond yn anffodus roedd ei thad eisoes wedi trefnu ei bod yn priodi rhywun arall. Eines Tages kam ein junger Mann aus dem Norden nach Brycheiniog gereist. Maelon Dafodrill hieß er, ein schöner und holdseliger Prinz. Binnen Kurzem verliebte sich das junge Pärchen und Malon hielt um ihre Hand an, aber leider hatte Dwynwens Vater schon einen Ehemann für sie ausgesucht.
Roedd Dwynwen yn drist, ond roedd Maelon yn ddicllon iawn. Y noson honno, aeth e i’r ystafell gwely Dwynwen a’i threisio hi. Dwynwen war traurig, aber Maelon konnte seinen Zorn nicht mäßigen. An diesem Abend ging er hoch zu Dwynwens Gemach und zwang sich ihr auf.
Cafodd Dwynwen ysgwyd yn ddirfawr a llawn tristwch, ffodd hi i’r fforest ymyl y castell. Yno, ymbiliodd ar dduw i’w helpu i anghofio am Maelon. Ar ôl oriau o grwydro, syrthiodd Dwynwen i gysgu ac yn ei breuddwyd, daeth angel gyda diod swyn. Tief bestürzt und voll Leid, lief sie in den Wald neben dem Burg hinein. Dort bat sie Gott um seine Hilfe, dass sie Maelon vergessen könnte. Nach stundenlangem Wandern, legte sie sich hin und schlief sie ein. Während sie schlief, wurde sie von einem Engel besucht.
“Rhowch y ddiod hon i Maelon a bydd eich trafferth yn dod i’w diwedd” meddai. „Gebet Maelon einen Schluck dieses Tranks, so seien Eure Probleme vorbei!“ sagte er.
Pan gododd, darganfu Dwynwen y gostrel yn y glaswellt a phenderfynodd wneud beth mae angel wedi dweud. Pan yfodd Maelon y ddiod, trodd yn dalp o rew! Beim Aufwecken fand sie den Flakon im Grass neben ihr und entschied sich, das zu tun, was der Engel ihr gesagt hat. Kaum nahm Maelon einen Schluck, schon wurde er zu einem Eisblock!
Wedi’i arswydo bod duw buasai fod mor greulon, gweddïodd Dwynwen unwaith eto gan ofyn iddo am dri dymuniad. Yn gyntaf, byddai Maelon yn cael ei ddadmer. Yn ail, byddai dduw yn ateb y gobeithion a dymuniadau o unrhyw un oedd mewn cariad, ac yn drydydd, na fyddai hi byth yn priodi. Verstört, dass Gott so unbarmherzig sein könnte, betete sie noch einmal aber diesmal mit drei Wünschen: erstens, sollte Maelon aufgetaut werden. Zweitens, sollte Gott die Hoffunungen und Träume jeder Verliebte verwirklichen und drittens, sollte Dwynwen nie heiraten.
Fel arwydd o’i diolch bod dadmerwyd Maelor, daeth Dwynwen yn lleian. Felly, hwyliodd i ffwrdd mewn cwch i ynys fach oddi ar Ynys Môn, lle arhosodd hyd nes iddi farw, tua 460 OC. Mae’r lle hwnnw’n cael ei adnabod heddiw fel Llanddwyn (eglwys Dwynwen). Als Zeichen der Dankbarkeit, dass Maelon getaut wurde, wurde Dwynwen zur Nonne. Und so reiste sie mit einem Boot zu einer kleinen Insel vor der Küste von Angelsey, wo sie bis zu ihrem Tod in 460 u.Z. blieb. Dieser Ort heißt heute Llanddwyn (Dwynwens Kirche).
Ffoto gan Adrian Kingsley-Hughes drwy Flickr.
Yn ôl i’r brig
Foto von Adrian Kingsley-Hughes durch Flickr.
Zurück zum Anfang
file_upload list translate

Morwyn y Llyn y Fan Fach

Die Jungfrau des Fan Facher Sees

Amser maith yn ôl, yn y drydedd ganrif ar ddeg, i fod yn fwy manwl-gywir, roedd hen wraig yn byw yn Myddfai gyda’i hunig fab o’r enw Huw ar eu fferm. Pob dydd, roedd y mab yn mynd gyda’r anifeiliaid i bori ar ben y Mynydd Du, sy’n ymyl llyn o’r enw Llyn y Fan Fach, ble roedd e’n aros drwy’r holl dydd cyn fynd adref yn y noswaith. Vor vielen Jahren, im 13. Jahrhundert, um genauer zu sein, wohnte auf einem kleinen Bauernhof in Myddfai eine Greisin zusammen mit ihrem einzigen Sohn, Huw. Jeden Tag ging Huw mit den Schafen auf die Schwarzen Berge damit sie am Ufer des Fan Facher Sees in Ruhe weiden konnten. Dort blieb er den ganzen Tag und kam meistens erst nachts wieder heim.
Un diwrnod, pan roedd e’n gofalu am ei braidd, fe welodd e rhywbeth anghredadwy: daeth ferch brydferth allan o dan yr wyneb y dŵr! Eines Tages, während er auf seine Herde aufpasste, sah er etwas Außergewöhnliches: eine wunderschöne Frau kam aus dem Wasser hervor!
Wedi’i swyno, gofynnodd y gŵr ifanc y ferch i’w briodi e. Gan chwerthin, gofynnodd hi “wel, beth alli di’n cynnig i mi?” Fassungslos, erklärte der junge Mann seine Liebe und bat um ihre Hand. Kichernd, fragte sie ihn „tja, was kannst du mir bieten?“
Yn gyflym, estynnodd ei law i gynnig ei fara barlys iddo hi, ond gwrthododd hi’r bwyd yn dyner ac yn gwrtais iawn. Schnell reichte er seine Hand um ihr sein Gerstenbrot anzubieten, aber sie lachte bloß und lehnte das Geschenk höflich ab.
“Mae dy fara di’n rhy galed; dydy hi ddim yn hawdd dal Nelferch!” meddai. „Dein Brot ist viel zu hart! So leicht fängst du Nelferch nicht!“ erklärte sie.
Pan gyrhaeddodd adref y noson honno, awgrymodd ei fam y dylai fynd yn ôl i’r llyn yfory gyda thoes heb ei bobi. An dem Abend, als er Zuhause ankam, riet ihm seine Mutter, morgen halbgebackenes Brot mitzunehmen.
Fore trannoeth, cyn i’r haul godi, aeth Huw yn ôl ar lan y llyn, ac unwaith eto, ymddangosodd Nelferch, yn edrych yn fwy prydferth nag o’r blaen. Estynnodd e’r bara newydd iddi hi ond eto gwrthododd hi gan ddweud, “mae dy fara di’n heb ei bobi! Fydda i ddim yn dy dderbyn” Am nächsten Tag, als die Sonne kaum aufgegangen war, sammelte Huw die Tiere und ging zurück zum Ufer. Wieder einmal erschien Nelferch, diesmal noch schöner als zuvor. Er lag sein neues Brot vor, aber wieder einmal lehnte sie das ab: „dein Brot ist nicht mal gebacken! Ich kann dich nicht akzeptieren.“
Y noson honno, gofynnodd iddi’r pobydd am gymorth, a phobasant y dorth berffaith gyda’i gilydd. Y diwrnod nesa, gadawodd Huw dŷ yn gynnar iawn ac aeth i’r llyn â’r bara, lle arhosodd e’n ddiamynedd. An diesem Abend ging er zum Bäckermeister und bat ihn um Hilfe. Zusammen, buken sie den perfeken Laib. Am nächsten Tag ging Huw zurück und wartete ungeduldig am Ufer des Sees.
Wrth iddi Nelferch ymddangos a nesáu at y lan, rhuthrodd Huw tuag ati hi. Yr amser hwn, cytunodd hi ei briodi, ond ar un amod: “petai ti’n fy nharo i tair gwaith heb reswm, byddaf yn dy adael di am byth.” Roedd y gŵr wrth ei bodd! Priododd y pâr ifanc ac aethon nhw i fyw ar fferm o’r enw Esgair Llaethdy ym Mlaen Sawdde. Roedden nhw’n byw’n hapus ac yn fodlon iawn yno, a chawson nhw dri mab iach. Als Nelferch endlich erschien und sich das Ufer näherte, rannte Huw ihr entgegen. Diesmal erhörte sie seine Bitte, aber mit einer Bedingung: „sollte ich dreimal grundlos geschlagen werden, kehre ich in meine wässerige Heimat für immer zurück.“ Huw war hin und weg vor Glück! Das junge Pärchen heiratete und gründete zusammen eine kleine Molkerei in Blaen Sawdde, die sie Esgair Llaethdy nannten. Dort lebten sie gemeinsam glücklich und in Ruhe, und bekamen drei Söhne.
Un diwrnod, tra roedden nhw’n paratoi i fynd i ymweld at y fam Huw, gofynnodd e iddi hi fynd i nôl un o’r ceffylau. Ar ôl fynd tu allan a gweld nad oedd hi wedi mynd i’r stabl eto, tarodd ei hysgwydd yn ysgafn gydag un o’i menig gan ddweud, “dos, wraig! Dos!” Atgoffodd hi ei gŵr am yr amodau yn eu cytundeb priodas a’i rybuddio fe i fod yn fwy gofalus yn y dyfodol. Cafodd hi ei tharo unwaith heb reswm nawr! Eines Tages wollten sie Huws Mutter besuchen. Huw bat Nelferch die Pferde zu holen, aber als er aus dem Haus kam, sah er, dass sie noch nicht zum Stall gegangen war. Er klatschte ihr mit seinen Handschuhe an die Schulter und sagte „geh doch!“, aber bevor sie los ging, ermahnte sie ihn, in der Zukunft vorsichtiger zu sein — sie wurde nämlich soeben grundlos geschlagen!
Ychydig misoedd yn ddiweddarach, roedden nhw mewn priodas ac er bod y gwesteion eraill yn mwynhau eu hunain yn fawr, ddechreuodd Nelferch i wylo. Einige Monate später, waren sie zusammen auf einer Hochzeit wo alle Gäste sich gut amüsierten, als plötzlich Nelferch anfing zu weinen.
Wedi’i ddrysu, siglodd Huw ei hysgwydd a gofyn beth oedd yn bod. “Bydd trafferth yn dod i’r bobl hyn” meddai “ac i ti, os na fyddi ti’n fwy gofalus.” Verwirrt, schüttelte Huw sie an der Schulter und fragte sie, was los sei. „Ein großes Leiden liegt in der Zukunft des Brautpaars — und in deiner, wenn du nicht besser aufpasst!“
Aeth y blynyddoedd rhagddynt, ac un diwrnod roedden nhw mewn angladd gyda’i gilydd. Roedd y lle’n llawn galar a thristwch ond roedd Nelferch yn ymddangos yn hapus gyda wên mawr ar ei wyneb. Roedd Huw yn teimlo embaras iawn a rhoddodd slap iddi gan ddweud “Pa mor anghwrtais; paid â chwerthin, wraig!” Die Jahre vergingen und eines Tages, befanden sie sich auf einer Beerdigung. Das Zimmer war voll mit Trauer und Leid, aber Nelferch wirkte glücklich und lächelte von Ohr zu Ohr. Huw war es fürcherlich peinlich, und er gab ihr eine Ohrfeige: „um Gottes Willen, hör damit auf, Weib!“
Dywedodd hi ei bod hi wedi chwerthin oherwydd bod pobl wrth iddyn nhw farw yn gadael eu trafferthion ar eu hôl nhw, ond mae ei broblemau’n o’i blaen. Gan edrych yn drist iawn, cododd a gadael y tŷ gan ddweud, “Dw i wedi derbyn yr ergyd olaf, mae’n cytundeb priodas ni wedi ei dorri, Ffarwél, fy nghariad!” Sie erklärte, dass sie lächelte, weil sobald eine Person stirbt, ist sein Kummer vorbei, doch für Huw, fing der Kummer sie erst an. Mit einem traurigen Blick, stand sie auf und ging aus dem haus: „ich bin zum dritten Mal geschlagen und ich muss nun gehen. Lebwohl, mein Geliebter!“
Aeth Nelferch ddi-oed yn ôl i’r llyn a diflannodd o dan y dŵr am y tro olaf. Llawn galar, neidiodd Huw i mewn ar ei hôl hi a boddodd. Nelferch ging zurück zum See und verschwand in den Wellen. Huw, voll Gram, sprang hinter ihr her ins Wasser hinein und ertrank.
Ond daeth Nelferch yn ôl un tro arall — i gysuro ei meibion ac i rhoi wybodaeth feddygol fawr iddynt. O hynny ymlaen, cymhorthasant y tri phlentyn llawer o bobl yn y man, sy enwyd Cwm Meddygol. Doch Nelferch ist ein letztes Mal zurückgekommen — sie besuchte ihre drei Söhne um sie zu trösten und ihnen ein großes Wissen über Medizin zu geben. Von jenem Tag an, halfen die Söhne zahlreichen Leute aus dem ganzen Tal, welches heutzutage Cwm Meddygol (Tal der Medizi) genannt wird.
Ffoto gan Holly Victoria Norval drwy Flickr.
Yn ôl i’r brig
Foto von Holly Victoria Norval durch Flickr.
Zurück zum Anfang
file_upload list translate

Gelert, Y Ci Fyddlon

Gelert, Der Treue Hund

Yn y drydedd ganrif ar ddeg roedd y rheolwr o Wynedd tywysog o’r enw Llywelyn Fawr. Pan oedd e ifanc, mabwysiadodd e ci crwydr sy galwodd e Gelert. Cyn bo hir, roedd Llywelyn a’i ci yn anwahanadwy. Im 13. Jahrhundert war der Fürst von Gwynedd ein Mann namens Llywelyn der Große. Als er noch jung war, adoptierte er einen Straßenköter, dem er den Namen Gelert gab. Binnen Kurzem waren Llywelyn und Gelert unzertrennlich.
Dros amser, priododd Llywelyn Siwan, merch o’r Brenin John o Loegr, ac yn fuan ganddynt blentyn o’r enw Dafydd. Im Laufe der Zeit heiratete Llywelyn Joan, die Tochter des Königs John von England und bald bekamen sie einen Sohn namens Dafydd.
Carodd Gelert Dafydd bron cymaint â Llywelyn ac roedd e’n amddiffynnol iawn ohono. Gelert liebte Dafydd genauso sehr wie Llywelyn und schützte ihn stolz.
Un diwrnod, penderfynodd Llewelyn i fynd ar yr helfa, ond doedd Gelert ddim yn eisiau mynd tu allan. Eines Tages, wollte Llywelyn auf die Jagd gehen, aber Gelert weigerte sich, die Burg zu verlassen.
“Beth sy’n bod?” gofynnodd Llywelyn. Gelert edrychodd i fyny ar ei feistr, wedyn yn ôl i’r neuadd. “Ah, wyt ti’n oriog oherwydd does dim cig yn dy bowlen heddiw? Rwyt ti’n dod yn rhy dew! Iawn, arhosa yma a pwdu, os wyt ti’n moyn.” „Was ist los?“ fragte Llywelyn. Gelert schaute zu seinem Herrchen, dann wieder zurück in die Burg. „Ach, du bist noch schlecht drauf, weil du heute kein Fleisch bekommen hast? Du wirst zu fett! Na gut, bleib doch und schmolle, wenn du willst.“
Cerddodd Llywelyn i’r stabl i gasglu ei geffyl a cyn bo hir, roedd e gyda ei filwyr yng nghalon y goedwig. Nid oedd yn cymryd llawer o amser cyn roedden nhw wedi ladd eu hydd cyntaf. Llywelyn ging zum Stall um sein Pferd zu holen, und bald war er mit seinen Soldaten tief im Wald. Es hat nicht lange gedauert bis sie den ersten Hirsch getötet hatten.
Ar ôl ychydig awr, roedd y dynion a cheffylau wedi blino iawn, a phenderfynasant nhw i fynd yn ôl at y castell. Nach einigen Stunden waren sowohl Pferde als auch Männer müde, und sie entscheiden sich, zurück zur Burg zu kehren.
Pan gyraeddasant, aeth Llywelyn i gyfarch ei fab, ond yn y cyntedd, welodd e rywbeth oedd gwneud i’w galon rewi — gwaed ym mhobman. Sie kamen an und Llywelyn ging um seinen Sohn zu begrüßen, doch im Flur merkte er etwas, was sein Herz zum Rasen brachte — überall war Blut.
Brysiodd Llywelyn i mewn i’r ystafell. Roedd gwaed rhuddgoch dros y llawr, roedd y tapestri mawr wedi cwympo i lawr o’r mur, ac yng nghanol yr ystafell oedd y grud, wedi cael ei moelyd — gwag oedd hi. Llywelyn stürmte in das Zimmer seines Sohns hinein. Der Boden war voll dunkelroten Blutes, der große Wandteppich war runtergefallen und mitten im Gemach lag das Kinderbett — umgekippt und leer.
Ebychodd Llywelyn. Tynnodd ei gleddyf o’i wain, ond cyn y gallai fynd ymhellach, daeth rhywbeth oddi’r cysgodau tuag ati ef. Gelert oedd e, ei enau mor waedlyd fel yr ystafell. Llywelyn keuchte und zog sein Schwert, aber bevor er einen Schritt weiter gehen konnte, kam etwas aus den Schatten auf ihn zu. Gelert war es, sein Maul so blutig wie das Zimmer.
“Beth wnaethost ti i fy mab?” gofynnodd Llywelyn, yn chwyrn. Cynddeiriog, drywanodd y ci yn y bola. Wedi drysu’n lan, syrthiodd Gelert i’r llawr, glwyfwyd yn farwol. Trodd y tywysog o gwmpas, ond wrth iddo nesáu i’r crud i gasglu y gorff ei mab, darganfu ef gorff blaidd yn ei le. „Was hast du meinem Sohn angetan?“ herrschte Llywelyn. Voll Wut, stach er dem Hund tief in den Bauch. Überrascht, dass sein Herrchen sowas tun würde, fiel er zu Boden, tödlich verletzt. Der Fürst drehte sich um und lief zum Kinderbett um die Leiche seines Sohnes zu bergen, aber unter den blutigen Decken entdeckte er stattdessen einen Wolf.
Roedd wedi cael ei frathu sawl gwaith - laddwyd gan Gelert, y ci ffyddlon. Llawn o dristwch, edrychodd Llywelyn i lawr at y corff ei gi marw ac wylodd; mewn un diwrnod, roedd e wedi colli ei fab a’i ffrind gorau. Er wurde mehrmals gebissen — getötet vom stets treuen Gelert. Bestürzt, sah Llywelyn herab auf die Leiche seines toten Freundes und weinte. Innerhalb eines Tages hatte er seinen Sohn und seinen besten Freund verloren.
Gadawodd ei gleddyf i gwympo i lawr gyda chlec, pan yn sydyn, clywodd grïo baban oddi o dan y tapestri, wedyn oernad gwan gan Elert. Gan chwilota drwy’r ffabrig, darganfu Llywelyn ei fab dianaf yn ei ddillad gwely. Er ließ sein Schwert mit lautem Geklirr zu Boden fallen, und plötzlich hörte er einen Schrei aus dem Haufen der Wandteppiche heraus. Wild mitten unter dem Stoff suchend, fand Llywelyn seinen Sohn, komplett unverwundet.
Aeth Llywelyn at Gelert a syrthiodd ar ei liniau o’i flaen. Llywelyn ging zu Gelerts Seite und fiel vor ihm auf die Knie.
“Maddeua i mi, fy nghyfaill dewr!” meddai. Siglodd Gelert ei gynffon yn araf tra gosododd Llywelyn ei ben yn ei lin ac anwesodd ei ffwr yn meddal. Llyfodd Gelert y llaw ei feistr un tro olaf, wedyn ildiodd i’w anafiadau. „Vergib mir, mein tapferer Freund!“ flehte er. Gelert wedelte schwach mit dem Schwanz und Llywelyn legte des Hundes Kopf in seinen Schoß. Er streichelte sein Fell sanft, und Gelert schleckte ein letztes Mal seine Hand, dann erlag er an seiner Wunde.
Claddwyd Gelert o dan goeden yn y dref gyda beddfaen mawr sydd wedi cael eu hysgythru gyda’r stori o’r ci dewr. Gorchmynnodd Llywelyn hefyd fod y ddinas yn cael ei enw Beddgelert, sydd dal yr enw’r dref heddiw. Gelert wurde unter einem Baum mitten im Dorf begraben, und die Geschichte des heldenhaften Hundes wurde in seinen Grabstein gemeißelt. Llywelyn befahl, dass das Dorf fortan Beddgelert (Gelerts Grab) genannt werde, und diesen Namen trägt es noch heute.
Ffoto gan David Mark drwy Pixabay.
Yn ôl i’r brig
Foto von David Mark durch Pixabay.
Zurück zum Anfang
file_upload list translate

Rhys a Meinir

Rhys und Meinir

Amser maith yn ôl yn Nant Gwrtheyrn, roedd pâr ifanc, Rhys a Meinir. Roedden nhw’n gymdogion ers pan oeddent yn ifanc iawn, a’r cyfeillgarwch mewn amser wedi datblygu’n gariad. Vor langer Zeit, es wohnte ein junges Pärchen in Nant Gwrtheyrn namens Rhys und Meinir. Seit Kindheit an waren sie Nachbarn und als sie wuchsen, wuchs auch ihre Liebe füreinander.
Un noswaith, pan roedden nhw’n gwylio’r haul yn machlud ar y gorwel, dan y brigau’r hen dderwen, gofynnodd Rhys i Meinir ei briodi. Derbyniodd hi ei gynnig yn hapus. Eines Abends, als sie unter einer großen Eichen den Sonnenuntergang beobachteten, machte Rhys ihr einen Heiratsantrag. Meinir nahm mit Entzücken an.
Sawl mis yn hwyrach, cyrhaeddodd y dydd mawr. Daeth y cyfeillion Meinir ar doriad y wawr i’w helpu i wisgo, ac ar ôl blethu blodau gwyllt yn ei gwallt, aeth Meinir i guddio rhag y priodfeibion sydd fyddai’n dod i chwilio amdani a’i dwyn i’r eglwys. Einige Monate später, war es soweit. Meinirs Freunde kamen schon im Morgengrauen um ihr beim Anziehen zu helfen, und Wildblumen in ihre Haare zu flechten. Danach versteckte sich Meinir vor den Brautführern, die sie bald traditionsgemäß zur Kirche schleppen wurden.
Arhosodd Rhys wrth yr allor yn ddiamynedd. Roedd yr helfa’r briodferch yn cymryd dim ond hanner awr fel arfer, ond dal ar ôl funudau hir, ni allai’r llanciau ddod o hyd i Meinir. Vorm Altar wartete Rhys ungeduldig. Normallerweise dauerte die Brautjagd etwa eine halbe Stunde, aber nach langen Minuten hatten sie die Jungs immer noch nicht gefunden.
O’r diwedd, trodd diffyg amynedd yn banig ac ymunodd Rhys a’r gwestai priodas yn yr ymgyrch. Ar ddiwedd y diwrnod hir, doedd dal ddim golwg o’r briodasferch. Langsam wurde Ungeduld zur Panik und Rhys zusammen mit den Hochzeitsgästen begaben sich auf die Suche. Am Ende des langen Tages, fanden sie aber keine Spur der Braut.
Dros y dyddiau nesaf, bu’r plwyf cyfan yn chwilio bob twll a chornel o’r ardal, ond ni welwyd fyth eto Meinir. Yn ei alar, parhaodd Rhys i chwilio am ei gariad. Die nächsten Tage machte sich die ganze Gemeinde auf die Suche, und obwohl sie nichts unversucht ließen, wurde sie nie wieder gesehen. Voll Kummer, suchte Rhys weiter nach seiner Gelibeten.
Un noson dywyll, yn agosáu at ganol gaeaf, roedd y gwynt yn codi a storm yn chwythu o’r môr. Llochesodd Rhys dan y hen dderwen, gan gofio’r holl amser dymunol oedd wedi rhannu gyda Meinir yno. In einer dunklen Nacht, kurz vor der Wintersonnenwende, trieb der Wind einen Sturm landeinwärts. Rhys suchte Schutz sich unter der großen Eiche und dachte an die schönen Zeiten, die er dort mit Meinir erlebt hat.
Yn sydyn, cafodd y goeden ei tharo gan fflach o oleuni ac wedi hollti yn ddwy. Pan syrthiodd hanner boncyff wrth ochr Rhys, gwelodd beth oedd wedi ei guddio y tu fewn: sgerbwd wedi’i wisgo mewn ffrog garpiog mor wyn fel eira, a rhai blodau sych yn dal i lynu wrth ei llen. Auf einmal wurde der Baum von einem Blitzschlag getroffen und entzweigespalten. Eine Hälfte des Baumstamms stürzte herab und plötzlich sah Rhys was mittendrin steckte: ein Skelett, welches ein Brautkleid trug, so weiß wie Schnee und mit ausgetrockneten Blumen in ihrem Schleier.
Torrodd calon Rhys. Gwaeddodd nerth ei ben, wedyn syrthiodd i’r llawr yn farw. Fe’u hunwyd yn Eglwys Clynnog, nid mewn priodas fel y bwriadwyd, ond yn hytrach mewn angladd. Claddwyd y pâr yn yr un bedd. Gebrochenen Herzens, schrie Rhys aus vollem Halse und fiel tot um. Das junge Pärchen wurde in der Clynnog Kirche wiedervereinigt, nicht wie geplannt in einer Hochzeit, sondern einer Beerdigung. Sie wurden in dem selben Grab beerdigt.
Ffoto gan Pexels drwy Pixabay.
Yn ôl i’r brig
Foto von Pexels durch Pixabay.
Zurück zum Anfang

Züruck nach oben | Über diese Seite | Kontakt